ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΔΟΓΚΑΣ

“Ανεβαίνουμε ή κατεβαίνουμε;”
(Ιουλίου Βερν “Η Μυστηριώδης Νήσος”)

Ιερός ο αγώνας,
οι πτερόεντες πόθοι
κι οι γοργές ανάσες της προσμονής,
ο συναγερμός των αισθήσεων
και του πάθους η ερυθρότητα στις παρειές του προσώπου.
Ιερός ο ιδρώτας κι ο κάματος.

Αρκεί εσύ πάντα στο τέλος της ημέρας να ξέρεις
αν ανεβαίνεις ή κατεβαίνεις !
Μέσα στο βέρτιγκο των ρεόντων χρωμάτων
και των αναδευόμενων σύννεφων,
μεσ’ στις σκιές που μακραίνουν το σούρουπο,
τις αντανακλάσεις και τους αντικατοπτρισμούς
να διακρίνεις την αίσθηση από την παραίσθηση,
να βρίσκεις την ισορροπία μέσα στην παραζάλη των εικόνων και των κατόπτρων,
με περίσκεψη
ανάμεσα στον ενθουσιασμό ή στην απογοήτευση,
στην έπαρση ή στην υποτίμηση να βρίσκεις το μέτρο
όταν το ήθος σου δοκιμάζεται στα όρια των τηκομένων συναισθημάτων.
Σαν γενναίος, να ξεχωρίζεις την έξαψη του αγώνα από την οργή,
Την κρίση από την παρόρμηση,
Την απόφαση από την επιθυμία,
τον προορισμό από την ικανοποίηση.
Ακόμα κι αν μείνεις μόνος στον δρόμο, αν χαθείς,
εσύ να νιώθεις πώς ανεβαίνεις μόνο όσο ψηλώνει το μπόι σου
κι ότι ψηλώνεις μόνο μαζί κι όχι πιο πάνω από τους άλλους ανθρώπους.
Αν κατεβαίνεις τότε ολομόναχος θα κατεβείς.
Ο ύπνος σου έτσι θα είναι όπως της θάλασσας που γαλήνεψε μέσα στο λίκνο της γης
και τα ονειρά σου πανσέληνος καταυγάζουσα την τόση γαλήνη.


Πηγή: timesnews.gr